Pokazywanie postów oznaczonych etykietą gile. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą gile. Pokaż wszystkie posty

środa, 27 marca 2019

Czeczotki


Pierwszy raz zobaczyłam je trzy lata temu. W połowie stycznia przyleciały pod dom na wystające spod śniegu bylice. Od tamtej pory każdej jesieni, zimy i wczesnej wiosny wypatrywałam i wypatrywałam i nic. Myślałam, że ta wiosna także będzie należała do straconych, nawet wtedy, gdy zaczęłam je podglądać uwijające się na modrzewiu sąsiadki. Było krótko po wschodzie słońca, był cień i myślałam najpierw, że to dzwońce. Tylko ten zaśpiew, u dzwońców zwykle głęboki ”nuuuiiii” tu był bardziej dźwięczny i krótszy „nuii”. Potem zobaczywszy rysunek na plecach i skrzydłach pomyślałam, że to czyże, ale gdzieś też mignęła różowa pierś, więc co w końcu, makolągwy?. I dopiero, gdy niewielkie stadko przeniosło się na rozświetlony słońcem modrzew rosnący po drugiej stronie łąki okazało się, że te ślicznotki to czeczotki. 






Nagroda za trzy lata dreptania w śniegu i deszczu po ugorach warmińskich górek zjawiła się w piękny słoneczny marcowy poranek pięćdziesiąt metrów od domu. 






Stałam i patrzyłam i napawałam się szczęściem, a one chwytając się cienkich gałązek zachłannie wyłuskiwały z modrzewiowych szyszek nasiona gawędząc przy tym nieustannie.





To ich ciągłe przemieszczanie, przewieszanie się głową w dół i gadanie zaciekawiło gile, bo to przecież ich pączkowo-modrzewiowy rewir. Przysiadły w górnej partii drzewa, popatrzyły i stwierdziwszy, że kwitnące wierzby będą dzisiaj na śniadanie bardziej podchodzące, odleciały w okolice studni. 


Kiedy jedna z czeczotek usiadła na chwilę na świerkowej gałązce natychmiast pojawił się mysikrólik by unaocznić sprawę, bo to z kolei jego teren polowania. 

Czeczotka nie miała zamiaru go drażnić, rzuciła okiem na okolicę, bo dobrze jest od czasu do czasu wiedzieć co się wkoło dzieje i zaraz wróciła na modrzew, to i mysikrólik wrócił w swoje ulubione miejsce, czyli w głąb świerkowej gęstwy. 




Rozkoszne ptasie przedstawienie przerwała zezłoszczona moją obecnością wiewiórka. 

Przeskoczyła z dębu na zajęty przez czeczotki modrzew, drgając kitką i tupiąc nogami, fuknęła nerwowo kilka razy i syknęła,
- ptaki uciekły, a ja jestem głodna, więc proszę natychmiast przestać się gapić i opuścić tę łąkę.
No cóż, niech i wiewiórka ma piękny poranek, a że jarski, a kto to słyszał jeść mięso od rana wszak szyszek na sosnach dostatek.

poniedziałek, 6 lutego 2017

Sztuka jedzenia

Zeszłe dość deszczowe lato spowodowała, że ligustrowy żywopłot zakwitł nadzwyczaj obficie. Słodki, odurzający zapach niósł się po okolicy zwabiając rzesze pszczół, trzmieli i os i dzięki temu zapylone zostały niemal wszystkie kwiaty. Kilka lat temu ligustr zwabił jemiołuszki miałam, więc cichą nadzieje, że może i w tym roku się pojawią, ale pierwszymi amatorami czarnych kiści


jeszcze w październiku zostały mazurki.




I dopiero pod koniec stycznia wśród ligustrowych gałązek pojawiły się dwie urocze gilowe samiczki.



Bez pośpiechu, pośród stojących na straży, bardziej płochliwych mazurków wybierały najbardziej dojrzałe czarne kulki.









Owoce ligustra są dla ludzi trujące, a dla ptaków? Ptaki po prostu robią to jak należy, przepuszczają je przez szerokie, mocne dzioby wyłuskując to co im najbardziej smakuje. Zadowolone z obfitości pokarmu giluszki gawędził sobie cichutko o tym, że całe szczęście, że jest ten żywopłot, bo owoce jarzębin dawno zostały zjedzone, a pączki wierzbowe jeszcze takie malutkie. Od czasu do czasu przelatywały na rosnące za drogą stare modrzewie by urozmaicić jedzenie ich pączkami i nawoływały. Po czym wracały, ale ciągle same, samczyków nie było.  Wczoraj jednak przy pięknej, choć może trochę wietrznej pogodzie pojawił się jeden samczyki


i jak widać, nie żałował, że dał się dziewczynom namówić na wizytę w żywopłotowej restauracji.













Takim ilościom ligustra z pewnością nie dadzą rady ani trzy gile ani trzydzieści mazurków, więc gdyby wracające na północ jemiołuszki zechciały po drodze wpaść do mnie na kilka dni to zapraszam.