Kiedy dwa lata temu para bocianów przyleciała do gniazda na sąsiadowej
stodole miałam nadzieje, że po latach przerwy zasiedlą je na stałe. Wówczas nie
wyprowadziły młodych, ale były przez cały sezon lęgowy. Rok temu zajrzały tylko
na dwa dni, w tym roku było podobnie, a w dodatku wizyta była mocno spóźniona.
Były kłótnie, przepychanki, ale o zamieszkaniu gniazda choćby na próbę nie było
mowy. Ostatnio na okolicznych łąkach spotykam samotnika. Rano pasie się przy
szosie, koło południa przenosi się nad Marunkę, a wczesnym wieczorem lubi
zajrzeć na moją łąkę. W sobotę postanowił zjeść kolacje na końskim pastwisku.
Skusiły
go dość już wyrośnięte koniki polne, a i jakaś większa sztuka trafiła się przytykając
na moment gardło.
Sprawdził jeszcze wschodni kraniec pastwiska i zniesmaczony
pustkami w łąkowym menu odleciał.
Tak ładnie wyglądał w wieczornym słońcu wśród
rumianków i dziurawców. Tęsknię za widokiem krzątającej się bocianiej pary, za
ich lotami korytarzem nad stawem, za klekotaniem, kołowaniem nad domem. Może za
rok?
