Cały rok na to czekałam, cały rok i jeden deszczowy tydzień.
Osłonięty przez dwa dęby i gęsty świerk głóg jak zwykle szybciej niż inne
zakwitł, zaowocował i dojrzał. Niestety nie tak obficie jak rok temu i w
dodatku ten deszcz. Na szczęście we czwartek pojawiło się słońce i mogłam spokojnie
zasiąść i czekać mając nadzieję, że tak jak w zeszłym roku przyleci.
Najpierw
pojawiła się kosia samiczka,
a po chwili zachęcony jej odwagą przyleciał
paszkot.
Nie zabawiły długo, niepokój wzbudziła wisząca pod śliwą siatka,
wcześniej jej tam nie było. Czekałam i czekałam, po godzinie temperatura spadła
do 2 stopni i zaczął wiać zimny wiatr, a słońce nie kwapiło się by rozproszyć
chmury. Zrezygnowana wróciłam do domu. Jednak myśl ze może się pojawi, a ja go
przegapię spowodowała, że przed dziesiątą znowu spróbowałam i znowu było tak
samo, samiczka kosa, paszkot, inne kosy, w porywach było ich sześć na raz.
Niechętnie siadały na obrzeżach głogowego drzewka, a jeśli już to na chwile, by
łyknąwszy w pospiechu kilka owoców uciec, na świerk, klon, albo jeszcze dalej.
Paszkot dwa razy przysiadał wysoko na dębie terkotaniem oznajmiając, że się
boi, ale kosy wracały i podczas którejś z kosich eskapad w środku głogowej
korony mignęło coś znacznie jaśniejszego.
Doczekałam się to był wyczekany,
wytęskniony droździk.
Niechętnie wychylał się z gęstwy, bo i po co? Owoców miał
pod dostatkiem, a ostrożności nigdy za wiele zwłaszcza, że w okolicy polują i
jastrząb i krogulec. Że schował się rozumiem, ale że przyleciał na minutkę i
więcej się nie pokazał, ani we czwartek, ani w piątek to już jest nieładnie. Być może bywał w deszczowe dni, teoretycznie
może nawet mieszka w okolicy, może gniazduje, jednak nigdy nie udało mi się go
zaobserwować, ani usłyszeć, widuję go tylko w październiku. Ani zdjęć fajnych,
ani pogawędki, cóż, pewnie tak wygląda znajomość przelotna.
