środa, 3 czerwca 2020

Anomalia


Zimny maj i zimny początek czerwca. Dzień jak czasem, czyli jak świeci słońce to bywa nawet ciepło, tyle że wieje zimny północny wiatr, ale już noce koło 7 stopni to nie jest fajnie szczególnie dla roślin. Ptactwo nie bardzo zwraca uwagę na temperatury, chociaż ci co wysiadują muszą się do tego pilniej niż zwykle przykładać, ale ci co dzieci nie planowali w tym roku raczej temperaturami się nie przejmują. Na polu za wsią pięknie porośniętym bodaj pszenżytem 


bytuje za dnia para żurków. 

Na pierwszy rzut oka widać, że wiosna jest dla nich łaskawa. Upasione toto, rozleniwione i jakby mniej bojące niż zwykle co udziela się współmieszkańcom najbliższej okolicy. 



Dobrobyt ten wynika nie z mnogości myszy, świerszczy i innych robali w zbożu, a z leżącej na skraju pola wielkiej pryzmy kurzeńca w której wspomnianych wiktuałów zapewne nie brakuje.  Pasą się od świtu, by przed zmierzchem odlecieć na tajne bagienko za Biedowem. 



Wygląda na to, że brak zmartwień choćby tylko żywieniowych znudził się żurawiom, bo zaczęły szukać zmiany. Kilka dni temu postanowiły skosztować życia jakie zwykle wiodą bociany, czyli paść się razem z krowami. Krótko to trwało i okazało się, że nie na ich nerwy krowia ciekawość i chęć natychmiastowego zaprzyjaźnienia się. 




Następnego dnia postanowiły znaleźć szczęście w wysokich trawach na mojej łące, ale i to okazało się być niezbyt interesujące, bo to jedzenia znacznie mniej, a i człowiek wyjdzie zza drzew i się im przygląda. 








Kolejnym krokiem była wizyta na końskim pastwisku. Tym razem w pojedynkę. 

Konie niezbyt chętne do zawierania znajomości wyniosły się do stajni, a ptaszor spokojnie lustrował zupełnie nieznany kawał terenu. 


Pastwisko jest przy drodze, a drogą jak wiadomo chadzają ludzie, no może nie tak wcześnie rano, więc zaskoczony żurek schował się za... mały krzaczek głogu. 

Ostatecznie stwierdziwszy, że to miejsce nie jest takie ciekawe jak przypuszczał, bez pośpiechu oddalił się. 



Co wymyślą, jutro lub za tydzień? Wkrótce zaczną się sianokosy. Czy za kosiarką zamiast stada bocianów będą dumnie kroczyły żurawie, lub co gorsza przyszłej wiosny w gnieździe na sąsiadowej stodole zamiast klekotu rozlegnie się trąbienie. 

Świat się ciągle zmienia, ludzie pędzą jak szaleni nie wiadomo dokąd i po co i to nie prowadzi do niczego dobrego, mam więc nadzieję, że te odmienne zachowania żurawi to tylko mała, sezonowa, temperaturowa anomalia i tego się trzymajmy.

6 komentarzy:

  1. Odpowiedzi
    1. Dziękuję Aniu:) Czasami sie trafi jak te w wysokiej trawie:))

      Usuń
  2. Przepiękne kadry, inspirujące, miło popatrzeć. :) Oj tak, dużo ludzi pędzi, pędzi nie wiadomo gdzie, szukają i często mijają to, co istotne, myśląc, że to coś jest za kolejnym zakrętem, a potem jeszcze za kolejnym i tak biegają... Piękny, pełen wartości post. <3

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Miło mi:) Zawsze warto zatrzymać się choć na chwilę:)

      Usuń
  3. Zurobocki bo nie bockozurki, bo chyba bardziej sa zurkami, ja to bym chciala, by takie pieknoty zadomowily sie na Twojej łąće, bo byloby o czym pisac a ja mialabym o czym czytac...ale one jakies wybredne w znalezieniu miejsca. Takie sliczne te ptaszory, jak zwykle przemawia przeze mnie zazdrosc lubilabym je podgladac. NA razie w ramach "zostan w domu" podgladam chyba piegże, ktore maja gniazdko w żywoplocie o juz w dzióbkach noszą robaczki, wiec maja pisklaczki. Tez fajne obserwacje. Ale niedlugo wyruszam na Podlasie do domku drewnianego na kilka dni, juz sie ciesze...beda jakies zwierzeta.
    Pisz czesciej i rób zdjecia, bo sa cudne! pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. To dość dziwna wiosna, bocianów białych nie ma ( były tylko na chwilę) czarne przyleciały szybciej niż białe i w końcu żurawie zajmują ich terytoria. Moje piegże budują drugie gniazdo, pierwsze chyba zrabowały sroki, a Twoim się udało i przepięknie:) Współczuję Ci tego siedzenia w domu, ja praktycznie tego nie odczuwam, chociaż psychicznie wszyscy jesteśmy uwięzieni.W dodatku nie wiadomo czy to koniec, wieści z Am. Płd. i Sr. są okropne.
      ps
      Na zdjęcia codziennie kradnę z godzinę lub dwie, pewnie bym bez tego oszalała, ale z pisaniem gorzej. Może kiedyś to wróci. Dziękuje Ci serdecznie za zachwyty. Oby wizyta na Podlasiu zrekompensowała Ci tęsknotę za przyrodą.Pozdrawiam:)

      Usuń