To był dobry rok dla saren. Trawy były wysokie już w maju, można
się było w nich skryć, w spokoju najeść i odpocząć. Ich bujność pozwalała na
poczucie bezpieczeństwa, gdy na świat zaczęły przychodzić koźlęta, a i później,
gdy padające deszcze uniemożliwiały koszenie łąk, można było bezpieczniej niż
zwykle karmić je i wychowywać. Po miesiącu koźlaki pijąc matczyne mleko i skubiąc
młode listki były na tyle silne, że w razie niebezpieczeństwa nadążały podczas
ucieczki za matką. Jednak dzięki gęstwie traw rzadko musiały uciekać. Te same gęste
trawy zniechęciły polujących i dzięki temu dużo kozłów przetrwało swój, trwający
do trzydziestego września czas kaźni. Pierwszego października przyszła kolej na
kozy i koźlęta. Nie wiadomo skąd, ale wiedzą, że teraz przebywanie w ciągu dnia
na ciągle jeszcze zielonych łąkach nie jest dla nich bezpieczne. Wychodzą na
nie godzinę po zachodzie słońca i znikają godzinę przed wschodem. Sarny tak jak
my, tak jak inne zwierzęta mają swój świat, swoje troski, radości, swoje jedno
życie i tak jak wszyscy zasługują by przeżyć je w spokoju. A jednak człowiek
zdecydował, że będą chować się w leśnych ostępach do piętnastego stycznia
chyba, że wcześniej spełni się biblijna obietnica opisana w księdze Ozeasza
2.18
„I postawię z nimi przymierze dnia onego ze zwierzem polnym
i z ptastwem powietrznem i z płazem ziemskim, a łuk i miecz i wojnę wygładzę z
ziemie i dam im spać bezpiecznie.”
Niech się spełni.
(Tłumaczenie Biblii ks. Jakub Wujek)
