Rok temu na mały rekonesans wpadły w połowie września.
Podsłuchałam jak gawędziły z jaskółkami i mazurkami, ale błędnie
zinterpretowałam przyczynę, która skłoniła je do krótkiej tylko wizyty w moim
ogrodzie. Sprawa wyjaśniła się w tym roku, rankiem 23 września. To nie było
niewielkie stado, to była prawdziwa inwazja. Ze dwie setki szpaków zakołowały
kilka razy nad domem
i zabrały się za robotę. Każdy jadł to, co mu najbardziej
smakuje. Część wybrała śpiące jeszcze w trawach koniki polne, muchy i rosówki co
po nocnych eskapadach nie zdążyły jeszcze wrócić do domu,
część pałaszowała
przejrzałe, miodem pachnące śliwki węgierki, których nie udało się zebrać bo
były zbyt wysoko.
Niektóre poleciały w młody winoroślowy szpaler i objadły
niezbyt liczne grona do czysta, a inne wypatrzyły stary krzew winorośli rosnący
za srebrnym świerkiem i solidnie go przetrzebiły.
Spłoszone siadały na drucie i czekały aż zniknę z pola widzenia.
Przyznam, że czegoś takiego jak
żyję nie widziałam i kiedy przyleciały następnego dnia i przysiadły na rajskiej
jabłonce zmartwiałam.
Co będą jadły kosy, kwiczoły, grubodzioby czy jemiołuszki,
kiedy przyjdą mrozy. Na szczęście jabłuszka im nie podpasowały. Wykończyły
winogrona odpoczywając od czasu do czasu na świerku,
oskubały wyjątkowo obficie
w tym roku owocującą aronię, dokończyły resztki słodziutkich borówek i
odleciały.
Jeśli tak się zachowują latem w wiśniowych sadach to nie dziwię się,
że sadownikom na ich widok włosy stają dęba, ale też przyszło mi do głowy, że
nie bez przyczyny niegdysiejsze miedze obsadzone były wszelkiej maści owocowymi
krzewami i drzewami i szpacze stada mogły się tam najeść do woli, nie czyniąc
szkód w sadach. Rok temu z powodu suszy w połowie września w ogrodzie nie było
już nic do jedzenia i zapewne taką informacje otrzymały szpaki od
wszędobylskich i wszystkowiedzących jaskółek. W tym roku nie mogły spytać
jaskółek, bo te akurat polowały przy głogowym zagajniku.
Ale i nie musiały, bo
wszystkie stworzenia w okolicy wiedziały, że po długotrwałej suszy tegoroczne
letnie deszcze nareszcie przyniosły owocowe szczęście i ludziom i ptakom. Uwielbiam
słuchać ich gadania tuż po przylocie z zimowisk i zaraz potem ich cudownych pieśni
miłosnych. Miło było i teraz słuchać całkiem innego, szpaczego młodzieżowego harmidru
i miło było patrzeć jak
„… na krzewiny, na łodygi
lezą, pną się na
wyścigi
na wyścigi, na wyprzody
najpiękniejsze rwą jagody”
W mojej okolicy pod lasem, a i w lasach można spotkać dzikie
porzeczki, wiśnie, czereśnie ptasie. Można było kiedyś, mogę i ja teraz
posadzić dzikie wino, winorośl, aronię albo i wspomniane czereśnie. Jak się przyjmą
i poradzą z konkurencją oraz mrozem to niech sobie rosną miedzom na urodę a
szpakom na zdrowie.
W poście wykorzystałam fragment „Na
jagody” Marii Konopnickiej
