Poznałyśmy się, kilka lat temu w Dużym Lesie, kiedy wracałam
z jakiejś późnojesiennej wycieczki. Siedziała na świerkowej gałęzi zdumiona obecnością
ludzi o tej porze. Potem przelotnie bywała w młodych świerkach przy łące Marii.
Wiadomo, że jak już raz się ptaka rozpozna to podczas następnych spacerów
łatwiej go zobaczyć, było wiec spotkanie przy bagienku, było na leśnej drodze, a
ostatnio podczas leśnej wycieczki w celu spotkania w podszynowskich lasach
jeleni. Za każdym razem rozpoznawałam ją po mocniejszym i bardziej płaskim
skrzeczeniu niż sójka czy sroka i za każdym razem miałam ten sam problem. Wśród
leśnej gęstwy, w słabym świetle jej nakrapiany brzuszek powodował, że auto fokus
szalał i zdjęcia były marne. Najbardziej żałowałam tej ostatniej wyprawy, bo obserwująca
całe zajście sikora śmiała się do rozpuku widząc moje szamotanie się z aparatem
i nie odmówiła sobie komentarza,
- a nie trzeba było przełączyć na manual?
Taka sikora to umie człowieka dobić zwłaszcza, że orzechówka
była bardzo blisko. Kiedy się uporałam z ustawieniami po ptaku nie było śladu. Sezon
na orzechy i żołędzie w pełni, znam jeszcze jeden rewir orzechówki, więc miałam nadzieję, że prędzej czy później uda mi się ją spotkać. Nie przypuszczałam
jednak, że nastąpi to właśnie dzisiaj. Gdyby nie piękny wschód, kto wie czy
przy 4 stopniach i mgle wyściubiłabym nos z domu.
Żeby obejrzeć wschód wystarczyło
wyjść za bramę i stanąć na łące, a żeby zobaczyć orzechówkę wystarczyło
spojrzeć na świerkowy czubek.
Przyleciała nagle i pojęcia nie mam, czy tego orzeszka
przyniosła ze sobą, czy podpatrzyła jak tam właśnie chowały go dzięcioł, albo
sójka. Bardziej prawdopodobne jest to drugie, bo po chwili w jej dziobie pojawił
się kolejny smakołyk.
Przed odlotem wrzasnęła,
- znalezione nie kradzione, nie oburzaj się tak, przecież on
i tak dawno zapomniał, że je tam schował.
Więc chyba jednak obrobiła dzięcioła.
