Mąż dzisiaj rano spytał mnie, czy mu się śniło, czy stałam w
nocy w oknie. No cóż, nie śniło mu się, ostatnio niemal każdej nocy stoję w
oknie i nasłuchuję, a byk wędruje to bliżej to dalej i ryczy. Tylko słuch
podpowiada mi gdzie jest, bo mgła nie pozwala zobaczyć nic. Kilka dni temu
miałam nadzieję na spotkanie na łące pod lasem, ale kiedy wychyliłam się zza
górki on był już za następną a w dolinie stała tylko łania.
Do tej pory jedyne
prawdziwe rykowiskowe spotkania z jeleniami były przypadkowe i w dodatku w czasach,
kiedy nie fotografowałam. Pomyślałam sobie czy jeszcze kiedyś, tak właśnie
przypadkowo uda mi się zobaczyć byka zestrojonego na galowo z chmarą łań, jak
to zdarzyło
się parę lat temu na łące za Marunką. Niestety dzisiaj od rana znowu była gęsta mgła, a
byk skończył ryczeć tuż po czwartej. Trudno, jeśli nie byk to przecież są
jeszcze ważki, motyle, pajęczyny, ciągle aktywne jaszczurki i jeśli się tylko
chce wiele można zobaczyć. Na relaksowy spacer wybrałam się koło jedenastej.
Zaraz na początku trafił się siedzący na łące myszołów, wyglądał jak wystający z
trawy pień niewielkiego drzewa i nim się zorientowałam i złożyłam do zdjęcia,
odleciał. I co, znowu mówi się trudno? Nie! Zrobiłam parę kroków i najpierw
usłyszałam szum w chaszczach a zaraz potem jak dar niebios, nagroda za
tęsknotę, spełnienie marzeń, zbyt realny na zjawę ukazał się on.
Wygląda na to,
że po upojnej nocy odpoczywał leżąc w chłodnym bagienku, a ja mu ten odpoczynek
zakłóciłam, za co najmocniej przepraszam. Mam nadzieję, że do wieczora zapomni
o tym, że go człowiek wystraszył i jeszcze raz lub dwa się spotkamy. Może na
Dużej Kępie, może przy moim stawie, albo w Dużym Lesie na mokradełkach, a
dzięki tym dzisiejszym kilkunastu sekundom szczęścia będzie mi łatwiej czekać.
