Czasu tak mało, coraz mniej, spraw różnych tyle, że nie wiadomo,
w co ręce włożyć i końca nie widać. By nie zwariować, na godzinę rzuciłam
wszystko, wzięłam aparat i poszłam na spacer. Przeszłam przez łąkę i dopiero
przy porośniętej drzewami miedzy przypomniałam sobie, że powinnam patrzeć i
nasłuchiwać. Zaciągnęłam się świeżością powietrza, kichnęłam i wypłoszyłam dwie
sarenki. Pognały na łakę, trudno, zawsze mogę zrobić zdjęcie pokrytym kroplami
rosy liściom.
Zaraz potem odezwały się zięby. Powinny odlecieć najpóźniej w
październiku, ale pewnie wiedzą, co robią.
Gdzieś za górką słychać było kruki,
jeden z nich, może wartownik podleciał w moją stronę
i gdyby nie on nie
zauważyłabym, że wypłoszone kilka minut wcześniej sarny zatoczyły łuk i znowu
stanęły na mojej drodze.
Kruk postanowił przyjrzeć mi się dokładniej, latał mi
nad głowa i złorzeczył po kruczemu, że nie może spokojnie zająć się jedzeniem,
bo ja akurat teraz muszę szwendać się po polu.
Sarny korzystając z zamieszania
oddaliły się i po chwili zniknęły w głogowym gaju.
Poszłam jeszcze kawałek
dalej by sprawdzić czy czasem w głogach nie ma drozdów, ale tylko wypłoszyłam
inną sarnią rodzinkę.
Wracałam do domu myśląc, że przez te parę dni zrobiło się
na świecie szaro, mglisto, bezlistnie, bezptasio, późnojesiennie i wtedy w
starych świerkach nad krowim stawkiem usłyszałam ptasie gadanie i to nie byle
jakie. Okazało się, że to ogromne stado kwiczołów, które akurat tam oraz na
moich dębach postanowiło chwilę odpocząć i omówić strategię dalszej wędrówki,
pewnie gdzieś na zachód.
Wystarczyło jednak, że podeszłam trochę bliżej i ptaki
odleciały.
Ile takich przelotów przegapiłam, nie wiem, ale tarniny, róże głogi
wciąż są pełne owoców i wciąż kuszą, tylko czasu tak mało.
